Gogle typu 1021 towarzyszyły amerykańskim żołnierzom przez cały okres drugiej wojny światowej, stanowiąc niezbędny element wyposażenia wszędzie tam, gdzie wzrok z racji wykonywanej funkcji wymagał szczególnej ochrony. Choć projektowane pierwotnie z myślą o personelu latającym samolotów bojowych, gogle Polaroida były używane przez żołnierzy ze wszystkich rodzajów sił zbrojnych i do różnych celów (patrz opis katalogowy). Trafiały na wyposażenie kierowców i załóg wszelkich pojazdów, pilotów, marynarzy, artylerzystów, ale także żołnierzy piechoty i jednostek powietrzno-desantowych. Skutecznie zabezpieczały oczy przed piaskiem, pyłem, pędem powietrza, rozbryzgiem wody, chroniły przed blaskiem słonecznym, a także ułatwiały adaptację wzroku w ciemności.

Gogle wykonane były z tworzywa sztucznego, posiadały regulowaną taśmę. Standardowo zakładano przezroczystą plastikową szybkę, ale w materiałowym pokrowcu, w którym dostarczano gogle znajdowały się dodatkowe wymienne trzy szybki (barwne) o różnych właściwościach:

• JG30FAP – w kolorze jasnozielonym, z filtrem polaryzacyjnym, chroniły przed standardowym blaskiem słonecznym.
• JG15FAP – w kolorze ciemnozielonym, z filtrem polaryzacyjnym, chroniły przed blaskiem słonecznym w wyjątkowo słoneczne dni.
• XDA8FAP – w kolorze czerwonym, bez filtra polaryzacyjnego, ułatwiały adaptację wzroku w ciemności (zgodnie z instrukcją przed zastosowaniem w pełnym mroku należało przez 30 minut używać gogli w oświetlonym pomieszczeniu), nie nadawały się do użycia w świetle dziennym. Zalecane m.in. dla strzelców karabinów maszynowych, ułatwiały bowiem śledzenie trajektorii lotu pocisków smugowych w ciemności.

Poniżej zdjęcia pełnego zestawu: gogle typu 1021 wyprodukowane przez firmę Polaroid wraz z materiałowym pokrowcem i kompletem trzech wymiennych szybek.

Zdjęcia: kolekcja własna