Podczas II wojny światowej standardową latarką US Army była latarka kątowa TL-122. W tym czasie powstały 4 różne typy oznaczane literami od A do D. Latarki przeznaczone były tylko dla nielicznych: oficerów, kierowców, zaopatrzeniowców, mechaników, żołnierzy odpowiedzialnych za komunikację oraz między innymi dla MP i spadochroniarzy, oczywiście w zależności od stopnia i wykonywanej funkcji. Zwykli żołnierze musieli korzystać z zapałek, świec oraz zapalniczek jak słynna Zippo. Przyjmuje się, że wyprodukowano niecałe 200 tysięcy egzemplarzy wszystkich czterech typów latarki TL-122.

• TL-122-A - Pierwszy typ latarki wprowadzono jeszcze przed wojną. Latarka model A była najmniejszą spośród wszystkich i posiadała wiele charakterystycznych cech, niespotykanych w późniejszych modelach. Jej obudowa na początku wykonywana była z mosiądzu, w następnych partiach stosowano już stal. Całość pomalowana była na kolor oliwkowy z wyjątkiem obu nakrętek: soczewki i baterii, zaczepu umiejscowionego z tyłu i przełącznika, które to pomalowano na kolor czarny. Tylni zaczep był przynitowany przy użyciu 2 nitów oraz posiadał niewielką dziurkę po środku. Istniały 3 warianty nakrętki soczewki: gładkie po bokach bądź prążkowane - oba okrągłe, oraz o kształcie ośmiokątnym ułatwiającym jej odkręcanie. Nakrętka baterii posiadała dodatkowy zaczep w różnych kształtach w zależności od producenta, między innymi: okrągły, owalny czy prostokątny - wysuwany. Jeśli chodzi o przełącznik, składał się z przełącznika głównego i przycisku umiejscowionego pośrodku. Można było go ustawić w 2 pozycjach: włączonej oraz wyłączonej, w której to przy pomocy przycisku można było przekazywać sygnały przy użyciu alfabetu Morse'a. Późniejsze egzemplarze i kolejne typy, z niewielkimi wyjątkami, miały już osobne przyciski i przełączniki trój-pozycyjne - z dodatkową pozycją dla alfabetu Morse'a. Niektóre pojazdy wojskowe posiadały specjalne zaprojektowane kieszenie do umiejscowienia w nich tego typu latarki. Późniejsze modele były zdecydowanie większe i nie mieściły się w nich. Latarka produkowana była przez trzy firmy: Eveready, Niagara oraz USA Lite (United States Electric Mfg. Corp. of New York).
• TL-122-B - Latarka była następniczką modelu A, jednoczesnie będąc pierwszym modelem wykonanym z tworzywa sztucznego. Wydawano ją od sierpnia 1943 roku. Plastikowa obudowa w całości była koloru oliwkowego, a przełącznik nadal malowano na kolor czarny. Duży problem stwarzał nieprzyjemny zapach plastiku, stąd model ten zwany był śmierdzącą latarką - "Stinky Flashlight". W modelu B wprowadzono jednakowe zakrętki oraz usunięto dodatkowy zaczep. TL-122-B produkowana była przez cztery firmy: Bright Star, USA Lite, Micro Lite and GITS Molding Co.
• TL-122-C - W kolejnym modelu poprawiono plastik, którego nowy skład całkowicie wyeliminował nieprzyjemny zapach. Wydawano ją od kwietnia 1944. Obok metalowych przełączników wprowadzono też plastikowe. Latarkę produkowały 2 firmy: USA Lite oraz Bright Star.
• TL-122-D - W ostatnim modelu dodano 2 dodatkowe nakrętki. Nakrętka dolna zawierała zapasową żarówkę oraz 3 dodatkowe filtry: niebieski, biały i czerwony, który okazywał się szczególnie przydatny kiedy nie chciano narazić się na wykrycie przez wroga. Niestety czerwonych filtrów nie było wystarczająco dużo, aby wyposażyć w nie pozostałe latarki, lecz szybko znaleziono proste rozwiązanie. W miejsce filtra używano czerwonego kółka z paczki papierosów "Lucky Strike", które to po wycięciu okazało się odpowiedniego rozmiaru. Wersję D wydawano od połowy 1944 roku. Latarkę produkowały wszystkie poprzednie firmy, a także: BMG, Ray-o-vac oraz Lights Inc.

Wszystkie latarki zasilane były dwoma bateriami "D" - odpowiednik współczesnej R20. Wszystkie posiadały także sygnatury własnego modelu, które to znajdowały się po obu bokach latarki w kółkach, powyżej przełącznika. Czasami na jednym z nich, w miejscu oznaczenia modelu znajdowała się sygnatura producenta. Główna sygnatura producenta zawsze znajdowała się na spodzie nakrętki baterii. Problemem dotyczącym wszystkich latarek były szklane soczewki, które miały tendencję do częstego bicia się.

Produkowano również wersje cywilne latarek (firmy Eveready): zwykłe - nie posiadające sygnatury modelu w kółku oraz te przeznaczone dla Skautów posiadające odpowiednie oznaczenia.

Po wojnie niektóre kraje produkowały własne wersje latarek TL-122, szczególnie wzorując się na modelu D.

Zdjęcia: kolekcja własna