503rd PIR sformowano 14 lutego 1942r. w Fort Benning w Georgii z 503. i 504. batalionu. Początkowo dowódcą 503rd PIR był pułkownik Robert F. Sink, słynny dowódca 506th PIR. W lipcu 1942r. opuścił on jednostkę, kierując się do obozu Toccoa w stanie Georgia, by objąć 506th PIR. W październiku tego samego roku pułk został przeniesiony przez Ministerstwo Wojny na Dalekowschodni Teatr Działań Wojennych, a jego dowódcą został pułkownik Kenneth H. Kinsler, dowódca 501. batalionu spadochronowego w Panamie. Otrzymał on rozkaz udania się do Fort Bragg i przejęcia 503rd PIR. Następnie Ministerstwo zażyczyło sobie, by Kinsler poleciał do Australii i poczynił przygotowania związane z przybyciem 503rd PIR. Wraz z dwoma batalionami piechoty(1. i 2.) w pułku znalazła się kompania A 504th PIR 82nd Airborne Div. Sam pułk był wówczas pod tymczasową komendą ppłk Jacka Tolsona i wyruszył do Australii.

Podróż zaczęła się od długiej jazdy pociągiem przez cały kraj, z Fort Bragg do San Francisco. W czasie podróży żołnierze wykazali się właściwą spadochroniarzom pomysłowością. Kiedy pociąg stanął w Elko w stanie Nevada, spadochroniarze od razu dostrzegli sklep z alkoholem. Poprosiwszy o pomoc przechodniów, rzucali im z okien pieniądze, prosząc, by pobiegli po jakiekolwiek dostępne napoje wyskokowe. Nawet gdy pociąg ruszał, cywile biegali tam i z powrotem. Tego wieczoru w wagonach było znacznie weselej, mimo to kontrola nie wykryła żadnej butelki z alkoholem. Domyślać się można tylko, że spadochroniarze wybili z głów oficerom dokładniejszą rewizję jakimś solidniejszym drinkiem. Być może rację miał porucznik Abbott, zastępca dowódcy kompanii E 2. batalionu 503rd PIRCG na Corregidorze: Spadochroniarze, ogólnie rzecz biorąc, mają ogromny talent do wynajdywania alkoholu w najmniej prawdopodobnych miejscach.

Pociąg trafił ostatecznie do obozu Stoneman, niedaleko Pittsburga. Obóz został zaprojektowany w celu przygotowania jednostki do wyjazdu za granicę. Kilkuset pracowników zaopatrywało 503. PIR w rozmaite elementy wyposażenia, wykonywało szczepienia. Żołnierze byli karmieni lepiej, otrzymywali filmy, oglądali programy estradowe i słuchali koncertów. Wielu z nich było zdania, że tuczy się ich przed zarżnięciem. Przez kilka dni uczono spadochroniarzy, jak wejść i zejść po drabince sznurowej, jak i gdzie znaleźć kamizelkę ratunkową, tratwy, co się znajduje w zasobniku tratwy i jak się tym posługiwać. Także w tym obozie nastąpiła pierwsza cenzura listów, trwająca już do końca wojny. Następnie 19 października, po uprzednim poinstruowaniu żołnierzy, jak zachować się w wypadku storpedowania statku - wyruszono w dalszą drogę holenderskim statkiem SS Pouelau Laut, 148-liniowym pasażerowcem.

20 października o świcie statek popłynął zatoką Suisun przez cieśninę Carquinez, zatoki San Pablo i San Francisco, oraz pod słynnym mostem Golden Gate. Jednak do tej pory spadochroniarze nie mieli pojęcia, dokąd płyną.

1 listopada statek wszedł do portu w Balboa, gdzie zaokrętował się 501st PIB bez kompanii C, pod dowództwem ppłk. George'a M. Jonesa. 501st miał stać się 2. batalionem 503rd PIR, a kompania A 504th PIR miała stać się jego kompanię D. Wówczas ppłk Jones stał się dowódcą wszystkich będących na pokładzie, jako najwyższy stopniem oficer. Wprowadził on szereg zajęć, w postaci służby wartowniczej, szorowania pokładu czy ćwiczeń fizycznych.

Sam pułkownik Jones był 31-letnim, dobrze zbudowanym mężczyzną, absolwentem West Point, rocznik 1935.Często lubił mówić, że ukończył Akademię z jedną z najwyższych lokat, pod warunkiem, że odwróciło się spis absolwentów. Często dodawał, że był w górnych 93 procentach swojej klasy. W marcu 1941r., gdy dowiedział się, że w Fort Benning w Georgii są prowadzone szkolenia spadochroniarzy, zgłosił swój akces i został 31. oficerem z kwalifikacjami spadochroniarza w US Army. Wśród żołnierzy sprawiał wrażenie delikatnego chłopca, jednak spadochroniarze przekonali się szybko iż tak nie jest. Gdy niektórzy oficerowie z 503rd odważyli się kupić kilka skrzynek piwa i je wypić - pomimo ostrego zakazu spożywania alkoholu na statku - Jones skazał piwoszy na tydzień aresztu domowego, który mieli prawo opuszczać tylko w godzinach posiłków. Wtedy też nadano mu przezwisko Klawisz, gdy dowiedziano się, że był oficerem żandarmerii w Panamie.

2 grudnia statek zacumował przy nabrzeżu Cairns w Australii.

----------------------------------------

BIBLIOGRAFIA:

1. Corregidor. Szturm na Skałę 1945, E.M. Flanagan Jr., Gdański Kantor Wydawniczy, wyd. I 2003
2. US Airborne Units in the Pacific Theater 1942-45, G.L. Rottman, Osprey Publishing 2007
3. http://www.ww2-airborne.us/18corps/503_overview.html